Τετάρτη, 17 Οκτωβρίου 2018

«Με τσαμπουκά ρε!»


Αυτό έλεγε το πανό της Θύρας 6 από εκείνον τον αλησμόνητο αγώνα του 2011. Αυτό είναι και το μότο που πρέπει να έχουν άπαντες στον Παναιτωλικό κατά νου, το Σάββατο στους Ζωσιμάδες.

Μη γελιόμαστε, τα όσα είχαν συμβεί σε εκείνη την αναμέτρηση για τη Β', τότε, εθνική, φαντάζουν μακρινά. Οι αγώνες με τον Π.Α.Σ όμως έχουν άλλη σημασία. Είναι η προσωποποιημένη πάλη του Παναιτωλικού απέναντι σε ομάδες «συστημικές». Κανένα κόμπλεξ και καμία ζήλια δεν υπάρχει προς τέτοιες ομάδες, τα επιτεύγματα των οποίων στηρίζονται σε πλάτες και χορηγίες άλλων, χρόνια τώρα, άσχετα από το ιστορικό τους παρελθόν.

Αυτή είναι και η ουσία στο «ντέρμπι της Δυτικής Ελλάδας». Ο Τίτορμος δεν έχει γίνει  «μαγαζάκι» κανενός μεγάλου. Δεν πήρε τον εύκολο δρόμο, δεν προσαρμόστηκε σε καμία... νέα τάξη πραγμάτων, δεν έγινε θυγατρική κανενός για να βγει Ευρώπη. Ακόμη και δίχως αυτές τις... «επιτυχίες» περισσότερο κόσμο μαζεύει στο γήπεδο ο Παναιτωλικός, χρόνια τώρα σταθερά, συγκριτικά με τον Π.Α.Σ.

Αλλά και πάλι, δεν είναι θέμα σύγκρισης. Δεν συγκρινόμαστε με τέτοιους. Δεν θα μετρηθούμε με μία ομάδα - δορυφόρο. Ο Παναιτωλικός τα τελευταία δύο χρόνια έχει φύγει αήττητος από τους Ζωσιμάδες και γενικά πάντα οι αγώνες στα Γιάννενα κρίνονται στο «νήμα». 

Ήρθε η ώρα παίκτες και Δέλλας να φανούν αντάξιοι των περιστάσεων, ο λαός του Παναιτωλικού περιμένει να δει βελτιωμένη εικόνα από την ομάδα και απαιτεί τη ΝΙΚΗ. Ο λαός του Παναιτωλικού έχει διάθεση και θέληση να στηρίξει αλλά θέλει κίνητρο. Τι καλύτερο από ένα διπλό;