Σάββατο, 6 Οκτωβρίου 2018

Μονόδρομος η νίκη...



Τα έφερε από 'δω, τα έφερε από εκεί, τα κατάφερε πάλι ο Παναιτωλικός. Η μοναδική ικανότητα που έχει αυτή η ομάδα να «βγάζει» μόνη της τα μάτια της, έχει μεταβάλλει ήδη έναν αγώνα στα πλαίσια της 6ης αγωνιστικής σε... τελικό!

Τονίζουμε από τις πρώτες αγωνιστικές, μέσα από άρθρα και κριτικές παικτών ότι μέχρι στιγμής, ο φετινός Παναιτωλικός παίζει ποδόσφαιρο που δεν ανταποκρίνεται ούτε στο ελάχιστο των δυνατοτήτων του. Το ποιος φταίει για αυτό είναι μία μεγάλη κουβέντα, στην οποία ο καθένας έχει την άποψή του. Επειδή, όμως, ποτέ δε φταίει μόνο... ένας, πρέπει απέναντι στον Λεβαδειακό να συνειδητοποιήσουν... ορισμένοι πού παίζουν και τι είναι ο Παναιτωλικός.

Δυστυχώς, ως μια απόρροια οικονομικών και αγωνιστικών παραγόντων, το γήπεδο δεν παρουσιάζει την εικόνα που είχε παλαιότερα. Είναι κρίμα. Κρίμα γιατί η ίδια η ομάδα πρέπει να ξαναφέρει τον κόσμο στις κερκίδες κι αν αυτοί που φοράνε τη φανέλα της δεν μπορούν να το συνειδητοποιήσουν αυτό, τότε δυστυχώς δεν μπορούν να λέγονται παίκτες του Παναιτωλικού.

Αυτό που λείπει από τον Παναιτωλικό, χρόνια τώρα, είναι παίκτες που να «πέφτουν στη φωτιά» για τον Τίτορμο. Kάτι πρέπει να γίνει για αυτό, μία αλλαγή νοοτροπίας πρέπει να συντελεστεί και επικαλούμαι τα λόγια του Μάκη Χάβου την περασμένη χρονιά: «Ο Παναιτωλικός είναι μεγάλη ομάδα και πρέπει να το καταλάβουν όλοι. Όποιος δεν μπορεί την πίεση σπίτι του». 

Ο κόσμος δεν θα πατήσει γήπεδο ως δια μαγείας. Πρέπει να δει αποτελέσματα και ποιότητα πρώτα... Σήμερα ΑΠΑΝΤΕΣ κρίνονται: προπονητής, εδώ και καιρό, αλλά και παίκτες (και αυτοί που περπατάνε και αυτοί που τρέχουν). Ακόμη και οι... άνωθεν, πρέπει να «τραβήξουν» αυτιά και να ξεκαθαρίσουν ότι η ομάδα πρέπει ΕΠΙΤΕΛΟΥΣ να παίξει μπάλα και ότι η νίκη είναι... μονόδρομος. Ειδάλλως; «Ρίχ' το Ηλία»...

Υ.Γ: Ίσως θα ήταν καλό να μαθαίνει κάθε παίκτης που έρχεται στον Παναιτωλικό να κάνει «ιδιαίτερα» για  το πώς ήταν τα πράγματα παλαιότερα και τι πάει να πει το «παίζω για τη φανέλα». Δεν έχει να κάνει μόνο με την εντοπιότητα, αλλά έχει να κάνει με το ότι σέβεσαι αυτόν που σου δίνει να φας ψωμί.