Δευτέρα, 22 Οκτωβρίου 2018

Το «βαρόμετρο» Φράνκο Μάζουρεκ


Η νίκη του Παναιτωλικού στα Ιωάννινα υπήρξε αποτέλεσμα συλλογικής δουλειάς και προσπάθειας. Όλοι οι παίκτες αξίζουν μερίδιο από την «πίτα» των συγχαρητηρίων, ωστόσο, ο Φράνκο Μάζουρεκ με τα δύο του γκολ ξεχώρισε λίγο παραπάνω. Ο Αργεντινός «ανεβάζει στροφές» και το TitormosNet αναλύει γιατί θα αποτελέσει βαρόμετρο για τον Παναιτωλικό.

«Τώρα νιώθω καλά» ήταν τα λόγια του μετά το τέλος της αναμέτρησης. Και πώς να μην είναι άλλωστε; Ξεκίνησε να βρίσκει τα πατήματά του και αυτό «δείχνει» σε όλο τον Παναιτωλικό. Με διαφορά ο βραχύσωμος χαφ είναι ο ποιοτικότερος, από τεχνικής άποψης, παίκτης στο ρόστερ των Αιτωλών. Ταχύς, ευέλικτος, τεχνίτης με εξαιρετικό τελείωμα και ιδιαίτερα ομαδικός - αν και λατίνος- έχει όλα τα φόντα που συνθέτουν ένα καλό δεκάρι.

Έχοντας χάσει μεγάλο μέρος της προετοιμασίας, λόγω της αρθροσκόπησης στην οποία και είχε υποβληθεί στο ξεκίνημα του καλοκαιριού, ο Φράνκο είχε πολύ δρόμο να καλύψει για να έρθει στα επίπεδα της υπόλοιπης ομάδας. Και φυσικά, όταν ο «μαέστρος» της ομάδας δεν είναι στην κατάσταση που πρέπει, σίγουρα επηρεάζεται και η υπόλοιπη ομάδα. Εκτός αυτού, αναγκάστηκε να παίξει και σε θέσεις που δεν τον έχουμε συνηθίσει. Στο γήπεδο έμοιαζε σα χαμένος. Αδύνατον ένας παίκτης που πέρυσι έδειξε για το τι είναι ικανός (σε αγώνες με Παναθηναϊκό, Λάρισα, Λεβαδειακό κ.λ.π) να μην παίζει τίποτα φέτος...

Στο ματς με τη Λαμία, ανήμερα των γενεθλίων του και με τη μητέρα του στις εξέδρες έδειξε από το πουθενά την κλάση του, σκοράροντας ένα από τα ομορφότερα γκολ του πρωταθλήματος μέχρι τώρα.


Από τη Λάρισα και έπειτα, αν και η ομάδα κινήθηκε στη μετριότητα, ξεκίνησε να θυμίζει σιγά σιγά τον παίκτη που θαυμάσαμε πέρυσι και ο οποίος, κατά την ταπεινή προσωπική μου άποψη μπορεί να φτάσει στο επίπεδο των Μαρτίνες - Βιγιαφάνιες. Με τον Λεβαδειακό βοήθησε πολύ δημιουργικά και κέρδισε και πέναλτι. Στα Γιάννενα ήταν το αποκορύφωμα έως τώρα. Δε θα σταθώ τόσο στο 0-1 που πέτυχε με το κεφάλι, κάνοντας φοβερή διείσδυση στην περιοχή. Η φάση του 11', το χαμένο τετ-α-τετ του Μοράρ ξεκινά από δική του εξαιρετική πίεση, που ανάγκασε σε παράλληλο γύρισμα προς τον Τζιμόπουλο. Ο Φράνκο «καταπίνει» χιλιάδες χιλιόμετρα ανά αγώνα. Στη φάση του Ρότσα, στο 32' πάλι η μπάλα ξεκινά από τα πόδια του. Βλέπει γήπεδο, κοιτάει να «φτιάξει» παιχνίδι. Ομοίως οι μπαλιές του στον Μανά στο 91' (που τον έβγαλε φάτσα-μπάλα με τον Βελλίδη και ίσως να έκανε και χατ-τρικ αν σκόραρε εκεί) και στο 95'. Το μαγικότερο όλων όμως, είναι το τελείωμά του στο 0-2. Ούτε να στοπάρει, ούτε να διστάσει. Βελλίδη, μην κάνεις καν τον κόπο, είναι ήδη «καρφωμένη» στο πλεκτό.

Αν ο «μικρός μάγος» βρει σταθερή απόδοση, να είστε σίγουροι ότι θα παίξει μπάλα όλη η ομάδα. Οι δημιουργικές και εκτελεστικές του αρετές είναι εξαιρετικές και ΚΟΜΒΙΚΕΣ για το παιχνίδι του Παναιτωλικού. Σίγουρα υπάρχουν μεγάλες απαιτήσεις προς το πρόσωπό του. Απαιτήσεις που έχει δημιουργήσει ο ίδιος, δείχνοντας δείγματα του ταλέντου του. Εν αναμονή της συνέχειας, λοιπόν...