Κυριακή, 16 Δεκεμβρίου 2018

Ούτε τυχερός, ούτε χειρότερος...


Η τεράστια νίκη του Παναιτωλικού μέσα στην έδρα του Άρη ήταν κάτι που λίγοι περίμεναν. Από το βράδυ του Σαββάτου ο λαός του Αγρινίου «γεύεται» ένα ακόμη σπουδαίο διπλό για τη φετινή σεζόν. Ένα διπλό το οποίο ήρθε ως αποτέλεσμα της εικόνας του Παναιτωλικού στο γήπεδο. Το TitormosNet αναλύει.

Διαβάζουμε από τη λήξη του αγώνα και έπειτα χιλιάδες αναλύσεις για τον αγώνα από δημοσιογράφους «ουδέτερους» ή του Άρη. Να ξεκαθαριστεί πρωτίστως αυτό: Ο αγώνας δεν κρίθηκε από το γεγονός ότι ο Άρης δεν ήταν καλός. Ο αγώνας κρίθηκε από την οξυδέρκεια και αποτελεσματικότητα του Παναιτωλικού. Ο Άρης δεν ήταν καλύτερη ομάδα από τον Παναιτωλικό. Τα «ονόματα» μίας ομάδας δεν σημαίνουν τίποτα αν δεν μπορούν να προσφέρουν απτά αποτελέσματα στο χορτάρι. Και ο Άρης έχει πολλά «ονόματα» αλλά όχι αποτελέσματα στο γήπεδο.


Προφανώς τα στατιστικά του αγώνα έχουν επηρεαστεί από την αποβολή του γκολκίπερ του Άρη. Αλλά ας θυμηθούμε τι έχει συμβεί πριν από αυτή: Ο Παναιτωλικός χάνει τον επιθετικό του σε ανύποπτη φάση που οδηγεί σε αναγκαστική αλλαγή. Οι κιτρινόμαυροι κάνουν δοκάρι με γύρισμα του Γιουνές. Δεν πρόκειται για κλασσική ευκαιρία, έγινε στα «τυφλά». Διπλή ευκαιρία για τον Παναιτωλικό με Μανά - Μάζουρεκ στο 19', τεράστια χαμένη ευκαιρία, από εξαιρετική ανάπτυξη της ομάδας, με τον Μανά στο 22'.  Συμπέρασμα πρώτο: Ο Παναιτωλικός σε ένα ακόμη γήπεδο κατέβηκε να παίξει μπάλα, έχοντας κάνει 3 κλασσικές ευκαιρίες στα πρώτα 20, χοντρικά, λεπτά ενώ ο αντίπαλος του μόλις 1 και αυτή δεν ήταν...προγραμματισμένη να γίνει.

Η φάση του κερδισμένου πέναλτι έρχεται από λάθος του Δεληζήση. Πριν πιστώσουμε τα συχαρίκια στον Ρουμάνο, για κάτι που κάνει ΞΑΝΑ μετά την Ξάνθη (πράγμα επαναλαμβανόμενο λέγανε οι παλιοί δεν είναι σύμπτωση) ας «παγώσουμε» λίγο την εικόνα.


Είναι τη στιγμή που ο αμυντικός του Άρη κάνει τη λάθος πάσα. Η άμυνα του Παναιτωλικού είναι τοποθετημένη Α-Ψ-Ο-Γ-Α. Και όποιος έχει παίξει μπάλα, κοιτώντας την εικόνα καταλαβαίνει: Επιθετικοί και κεντρώοι του Άρη «εγκλωβισμένοι» ανάμεσα από τα χαφ και τα μπακ του Παναιτωλικού, αδυναμία δημιουργίας από τον Ντιγκινί ή τον Γκάμα και ο Δεληζήσης αναγκάζεται και λόγω πίεσης να τη γυρίσει πίσω, ποντάροντας στο ότι κάποιος θα είναι εκεί. Η συνέχεια γνωστή.

Συμπέρασμα δεύτερο: Ο φετινός Παναιτωλικός δύο πράγματα δεν κάνει καλά σε όλους τους αγώνες μέχρι τώρα. Εκτελεί άσχημα τα κερδισμένα πέναλτι του (δις ο Μάζουρεκ, ένα παραλίγο χαμένο με τον Ατρόμητο κι ένα χαμένο χθες, μία ο Μοράρ με το Λεβαδειακό που την έστειλε δοκάρι) και επιπλέον, δέχεται εύκολα γκολ. Το ζήτημα αυτό έχει τις ρίζες του στην λεγόμενη «καθίζηση» που παρουσιάζει η ομάδα, ιδίως μετά τα γκολ της. Το έχει παρουσιάσει σχεδόν σε όλα τα ματς: Ο.Φ.Η, Λεβαδειακός, Ξάνθη, Αστέρας, Απόλλων και ούτω καθεξής. Έτσι και στη Θεσσαλονίκη. Έχοντας την τάση να κάνει τα εύκολα δύσκολα, ο Τίτορμος βάζει μόνος του εμπόδια στον εαυτό του.

Αναφορικά με τον «μύθο» ότι ο Άρης «έπαιξε καλύτερα» μετά την αποβολή ας παραθέσουμε απλά το εξής: Μεγάλη επέμβαση του Κυριακίδη στο 38' (σουτ από σέντρα - στημένη μπάλα), αξιόλογη φάση στο 50' (ψηλά άουτ), γκολ στο 70' από αμυντική αδράνειά μας και τέλος μία ακόμη σπουδαία επέμβαση του «Μητσάρα» στο 85' (κεφαλιά από στημένη φάση). Προφανώς κάποια ομάδα δεν «πάταγε» περιοχή και την πρώτη φορά που το έκανε κατόρθωσε να σκοράρει.  

Από την άλλη, ο φετινός Παναιτωλικός, ως συμπέρασμα τρίτο, έχει ορισμένα ΜΕΓΑΛΑ προτερήματα. Όταν δεχτεί το εύκολο γκολ βγαίνει μπροστά να απαντήσει: Θυμηθείτε στο Αγρίνιο με Λαμία, Τούμπα και Καραϊσκάκη ως παραδείγματα. Στο Χαριλάου το έκανε πάλι: Χάνει μεγάλη ευκαιρία με σουτ του Μάζουρεκ στο 73', σκοράρει με δόση τύχης στο 74'. Του το χρώσταγε όμως, μιας και η Λαμία με την Τρίπολη ήταν «μαχαιριές»... Το κορυφαίο προτέρημα όμως είναι η αποτελεσματικότητα αυτής της ομάδας στο σκοράρισμα! Λιγότερες από 6 τελικές θέλει για να σκοράρει σε κάθε αγώνα ο Παναιτωλικός! Με το πέρασμα των αγωνιστικών, δε, το φοβερό ατού του σκοραρίσματος «εξαπλώνεται» και σε άλλες γραμμές: σήμερα σκόραρε ένα στόπερ κι ένας χαφ. 


Κάτι ακόμα που πρέπει να σημειώσουμε είναι ότι ο Παναιτωλικός σκοράρει για 4η φορά φέτος από στημένη μπάλα, κάτι που δεν έκανε τόσο καλά τις περασμένες σεζόν. Και αυτό που αξίζει να υπογραμμίσουμε είναι ότι σκοράρει εντός, εκτός και... επί τα αυτά της περιοχής με κάθε δυνατό τρόπο: Δύο λέξεις, συμπέρασμα τέταρτο: ΕΠΙΘΕΤΙΚΟΣ ΠΛΟΥΡΑΛΙΣΜΟΣ. 19 γκολ από όλες τις γραμμές, με πληθώρα τρόπων και με 2 χαμένα πέναλτι και ένα -λανθασμένα- ακυρωμένο απέναντι στην Α.Ε.Κ να μην μπαίνουν στη λίστα (19+3= καλύτερη επίθεση στο πρωτάθλημα).


Και κάπως έτσι, η ομάδα «σκαρφάλωσε» στην 5η θέση. Και επειδή είμαστε λάτρεις των αριθμών παραθέτουμε ενδεικτικά έναν ακόμη πίνακα που δείχνει κι αυτός κάτι σημαντικό:


Στο επιθετικό σκέλος η δουλειά που έχει συντελεστεί φέτος στον Παναιτωλικό κρίνεται ως εξαιρετική. Εκ του μέχρι τώρα αποτελέσματος. Αμυντικά, υπάρχουν ακόμη προβλήματα αλλά η βελτίωση είναι ορατή. Όπως είπαμε στην αρχή, ο Άρης δεν είναι καλύτερη ομάδα από τον Παναιτωλικό: Είναι καλύτερος μόνο στις πάσες που αλλάζει ανά ματς και στα... λάθη, βάσει στατιστικής πάντα. Εντός γηπέδου, λοιπόν, ο Τίτορμος δεν ήταν ούτε τυχερός απλά, ούτε και χειρότερος. Πέτυχε μία ΠΑΝΑΞΙΑ νίκη.

Υ.Γ: Στις αρχές της χρονιάς είχαμε ασκήσει κριτική στον κόουτς της ομάδας για ορισμένες «παραφωνίες». Αυτά που είχαμε επισημάνει, με εξαίρεση το «πείραμα» Ντίαζ που εν τέλει απέδωσε και με το παραπάνω, διαψεύδοντάς μας πανηγυρικά, βλέπουμε ότι ο Δέλλας μεθοδικά τα έχει διορθώσει: 
  • Ευκαιρίες και θεμιτός ανταγωνισμός στο ρόστερ: παίζει ο καλύτερος, είναι «μάχιμοι» όλοι.
  • Βελτιωμένη συνοχή.
  • Η έδρα έχει γίνει το «όπλο» της ομάδας ξανά.
  • Ο Λουσέρο, που φωνάζαμε για τη χρησιμοποίησή του, δημιουργικά και ανασταλτικά αποδίδει ενώ βοηθούν πολύ και οι αλλαγές του κόουτς.
  • Επανειλημμένα έχει «πάρει πόντους» επικοινωνιακά τον τελευταίο καιρό.
Καιρός να γεμίσει το γήπεδο, ως δείγμα αναγνώρισης της δουλειάς προπονητή και των παικτών. Δεν είναι δεδομένη η νίκη με τον Παναθηναϊκό, φυσικά. Αλλά αν έρθει θα μιλάμε για εκτόξευση. Κουβέντα για Ευρώπη. Είμαστε στα μισά του δρόμου ακόμη, κοιτάμε πάντα αγώνα τον αγώνα. Μέχρι τότε, η προσοχή στην Ιεράπετρα.