Τετάρτη, 27 Φεβρουαρίου 2019

Μέχρι το τέλος... ΠΑΝΑΙΤΩΛΙΚΟΣ


Εδώ και αρκετό καιρό έχουμε επιλέξει συνειδητά να μειώσουμε τις τοποθετήσεις και τα άρθρα γνώμης πριν τα παιχνίδια της ομάδας. Για αρκετό διάστημα επαναλαμβανόμασταν και η επανάληψη είναι κουραστική. Ο Παναιτωλικός θα μπορούσε να ήταν πολύ ψηλότερα στο βαθμολογικό πίνακα και είτε να είχε εξασφαλίσει πιο άνετα και άμεσα την παραμονή είτε να κυνηγούσε με μεγαλύτερες αξιώσεις την υπέρβαση. Ο καθένας την οπτική του. Τα όσα ακολουθούν στις επόμενες γραμμές όμως δεν είναι επανάληψη...

Οκτώ στροφές απομένουν μέχρι το τέλος του πρωταθλήματος. Ο Παναιτωλικός μέχρι στιγμής τα έχει καταφέρει περίφημα. Αντικειμενικά, ομάδες με ονόματα και υλικό που έλεγες ότι πάνε για 5άδα έχουν «πατώσει». Ο Δέλλας από την αρχή της χρονιάς, πιστός στη στοχοθεσία που του έχει τεθεί, δούλεψε μεθοδικά προσπαθώντας να παρουσιάσει ένα σύνολο στηριγμένο και σε νέα παιδιά που θα μπορέσει να σταθεί στην κατηγορία. Πράγματι, το γεγονός ότι είχαμε το «ξεπέταγμα» των Μαλή, Λιάβα και Τσιγγάρα, κι όταν λέμε ξεπέταγμα εννοούμε να υπολογίζονται σοβαρά ως μέλη της ομάδας, σε συνδυασμό με την φαινομενικά γρήγορη εξασφάλιση της παραμονής βάζουν θετικό πρόσημο στη σεζόν ως τώρα. 

Αν ο Παναιτωλικός χτίζει κάτι με διάρκεια τότε είναι σίγουρα στο σωστό δρόμο, με την προϋπόθεση ότι θα συνεχίσει να πορεύεται με ίδιο προπονητή και αρκετούς ίδιους παίκτες και τη νέα σεζόν (π.χ Ντίαζ και Άργκους θα λέγαμε εμείς).

Το ζήτημα είναι ότι ο κόσμος θέλει διακαώς το «παραπάνω». Το παραπάνω που δεν άκουσε επίσημα να είναι στόχος, το παραπάνω που είναι ο καημός του, το παραπάνω που πολλοί πιστεύουν ότι θα αυξήσει την προσέλευση στις κερκίδες. Αν η ομάδα είναι έτοιμη καλώς να έρθει. Είναι; Μπορεί; Με εμφανίσεις σαν της Λιβαδειάς δεν αξίζει καν να ανοίγουμε την κουβέντα αυτή. Όχι φέτος, γενικά.

Οι απαντήσεις δίνονται μέσα στο γήπεδο. Όλα τα υπόλοιπα είναι παραφιλολογίες για να ταΐζει το εγώ του ο λαός. Και για να το κάνω υποκειμενικό το ζήτημα ας το εκφράσω λιανά: Προσωπικά, επιθυμώ να δω το ευρωπαϊκό σεντόνι στο χορτάρι της Προυσιωτίσσης κι ας είναι το τελευταίο πράγμα που θα δουν τα μάτια μου. Ας κάνω την καρδιά μου πέτρα και ας δεχθώ ότι στόχος της φετινής ομάδας είναι η εξασφάλιση της γρήγορης παραμονής....

Ε δε θα δεχθώ να δω τον Παναιτωλικό να παίζει στην Τρίπολη όπως έπαιξε στη Λιβαδειά όμως, είτε ο στόχος είναι η παραμονή, είτε η Ευρώπη, είτε η μετοίκιση στον πλανήτη... Άρη. Μένουν 8 ενενηντάλεπτα. Παίξτε για το σήμα στη φανέλα, παίξτε για την πόλη, παίξτε για τον εαυτό σας και ότι προκύψει. ΠΑΙΞΤΕ ΟΜΩΣ, ΠΑΙΞΤΕ ΟΠΩΣ ΤΗ ΔΕΥΤΕΡΑ ΣΤΟ ΔΕΥΤΕΡΟ ΗΜΙΧΡΟΝΟ. Το άχτι όλων μας είναι να δούμε τον Παναιτωλικό να προσπαθεί μέχρι το τελευταίο παιχνίδι της σεζόν. Και ποιος ξέρει μέχρι τότε. «Μέχρι το τέλος η ψυχή κι όμως πηγαίνει και πιο κει» που λέει και το άσμα.