Δευτέρα, 4 Μαρτίου 2019

Και τώρα τι;


Μία ακόμη χρονιά «τελειώνει» πρόωρα για τον Παναιτωλικό. Η ομάδα του Δέλλα, με την ήττα στην Τρίπολη μένει 7 βαθμούς πίσω από την 5η θέση, χάνοντας τεράστιο έδαφος στη διεκδίκηση της οποιασδήποτε πιθανότητας υπέρβασης. Ο Παναιτωλικός των 30 βαθμών, μετά το φαινομενικά στα μέτρα του παιχνίδι με τον Πανιώνιο έχει να αντιμετωπίσει κατά σειρά Π.Α.Ο.Κ, Α.Ε.Κ και Ολυμπιακό.

Πριν μπούμε στην οποιαδήποτε ανάλυση, έτσι όπως ήρθαν τα πράγματα ας ξεκαθαρίσουμε το εξής: Για να τελειώνει με την παραμονή ο Παναιτωλικός πρέπει να νικήσει τον Πανιώνιο. Και για να εξιλεωθεί, στα πλαίσια του δυνατού, για τη ντροπή της Τρίπολης.

Από εκεί και πέρα, στις 8 αγωνιστικές που απομένουν, η ομάδα δεν δείχνει ικανή -με τέτοιες εμφανίσεις- να κυνηγήσει τίποτα παραπάνω από την «άνετη» παραμονή. Αυτό ευαγγελίζονταν άλλωστε από την αρχή στον οργανισμό του Παναιτωλικού, με τον κόσμο μόνο να θέλει και να πιστεύει στο κάτι παραπάνω. Με την εικόνα που έδειξε χθες ο Παναιτωλικός μπορεί να κατρακυλίσει πολύ στη βαθμολογία και ότι έχτισαν με τόσο κόπο, όπως το έχτισαν, παίκτες και προπονητής να πάει στον «κάλαθο των αχρήστων». Εξ' άλλου η διαφορά από την 12η, ας πούμε, θέση δεν είναι και μεγάλη, αν αναλογιστεί κανείς και το πρόγραμμα που έχει η ομάδα μας από εδώ και πέρα, με δεδομένη πάντα την μετριότατη απόδοσή της στα ματς που θα έπρεπε να παίζει σαν να μην υπήρχε αύριο.

Το πρωτάθλημα έχει δρόμο ακόμα, ωστόσο, η συνειδητοποίηση ότι για μία ακόμη σεζόν ο Παναιτωλικός είναι εγκλωβισμένος στον ίδιο βούρκο προκαλεί μόνο στεναχώρια. Μια Π.Α.Ε που δεν στερείται υποδομών, οργάνωσης και κύρους δεν κατορθώνει για μία ακόμη χρονιά να πετύχει την υπέρβαση.

Ας το πιάσουμε από την αρχή. Το πρώτο δεδομένο είναι ότι η Ευρώπη ποτέ δε τέθηκε ευθύς εξ' αρχής ως στόχος. Τη μοναδική χρονιά που αυτό έγινε από τη διοίκηση, το 2015, με τον Πόντες, καταλήξαμε σε πανωλεθρία. Έκτοτε, η μετριοπαθέστατη προσέγγιση της «εύκολης παραμονής κι ότι προκύψει» έγινε πάγια τακτική. Τακτική που κάθε χρόνο απομακρύνει σταδιακά τον κόσμο από το γήπεδο. Όχι γιατί δε θέλει να στηρίξει. Μα γιατί νιώθει ότι τον κοροϊδεύουν.

Κάθε χρόνο η ίδια κασέτα παίζει. Ο Παναιτωλικός των πολλών δυνατοτήτων και προδιαγραφών ζει σταθερά εδώ και χρόνια αυτό που γλαφυρά περιέγραψε ο Μιχάλης Τσόχος στο gazzetta.gr δύο χρόνια πριν.  

«Να αισθάνεται από την πρώτη ημέρα που φορά τη φανέλα του Παναιτωλικού ο κάθε παίκτης και ο κάθε προπονητής που κάθεται στον πάγκο του την πίεση της επιτυχίας. Κάποια στιγμή στο Αγρίνιο θα πρέπει να πάψουν να πανηγυρίζουν την σωτηρία στη μεγάλη κατηγορία, κάποια στιγμή θα πρέπει να πάψει το Κύπελλο να μην ενδιαφέρει και να αποχαιρετούν τον θεσμό πάντα νωρίς, κάποια στιγμή θα πρέπει η λέξη Ευρώπη να μπει πριν από όλες τις άλλες...»

Για να γίνει αυτό, με πολύ απλά λόγια η ομάδα χρειάζεται στελέχωση με ηγέτες και ΣΩΣΤΗ διαχείριση. Σε όλα τα επίπεδα. Όσα λεφτά και να ξοδεύει η παρούσα διοίκηση, είναι κρίμα κι άδικο, για τον εαυτό της πρωτίστως και έπειτα για όλους εμάς που είμαστε παθολογικά άρρωστοι με τον Παναιτωλικό, να πηγαίνουν στο βρόντο. Όχι άλλοι αμφιβόλου ποιότητας ξένοι. Η ομάδα χρειάζεται έναν άνθρωπο που να έχει τις γνώσεις και τις δυνατότητες να ενισχύσει το ρόστερ ουσιαστικά. Κι αν δεν μας κάνει αυτό το μοντέλο, του τεχνικού διευθυντή, τότε ας επιλεγεί ένας προπονητής και να του δοθούν τα κλειδιά της ομάδας, ως προς τη στελέχωση του ρόστερ. Ποια είναι η προσφορά του Μάζουρεκ, του Γουίλιαν, του Μανά, του Μπράβο, του Ίταμπελ, του Φερέιρα, του Αλεξίεβιτς και πόσων ακόμα που θα συντάξουν μία μακροσκελέστατη λίστα αν συνεχίσουμε; Τα ίδια βλέπουμε από όλους τους ξένους που πέρασαν τα τελευταία 4 χρόνια. Όπως είχαμε ξαναγράψει, μετά τους παικταράδες του '13, '14 και '15 δεν υπήρξε παίκτης και ιδίως Λατίνος (ίσως με φωτεινή εξαίρεση τον Χόρχε -ανανέωση χθες- Ντίας) που να προσέφερε όσο π.χ ο Βιγιαφάνιες.

Έπειτα, τα αποδυτήρια πρέπει να είναι στρατώνας. Κανένας παίκτης δεν έχει το δικαίωμα να βάλει τον εαυτό του πάνω από την ομάδα. ΚΑΝΕΝΑΣ.

Και το μπάτζετ όλο και μειώνεται, και η ομάδα κοιτάει ΑΓΩΝΙΩΔΩΣ να παράξει για να πουλήσει κι έτσι δουλειά δε γίνεται... Γήπεδο στολίδι, προπονητικό κέντρο αριστούργημα, κερκίδες άδειες. Το Αγρίνιο με τον τρόπο που τρέχει η ομάδα τα τελευταία χρόνια, γυρνάει την πλάτη στον Παναιτωλικό. 

Και δεν μιλάμε για τους ευκαιριακούς. Μία γύρα στα καφέ της πόλης είναι αρκετή για να δείτε κόσμο 30,40,50 και βάλε χρονών που απέχει από το γήπεδο γιατί έχει κουραστεί να βλέπει το ίδιο κακοσκηνοθετημένο έργο.  Όλοι οι προπονητές που ήρθαν στον Παναιτωλικό μετά την σεζόν '14-'15, ακόμη και ο ίδιος ο Χάβος στη δεύτερη θητεία του απέτυχαν. Παίκτες ελάχιστοι ξεχώρισαν. Γιατί; Για όσα αναφέρουμε παραπάνω. Το ζήτημα είναι άλλο. Τώρα τι άλλο έχουμε να περιμένουμε; Και τώρα τι;

Υ.Γ. 1: Ο Δέλλας σαν προπονητής στον Παναιτωλικό κρίνεται πετυχημένος. Απόλυτα. Άλλος στη θέση του, με το υλικό που έχει, θα πάλευε αυτή τη στιγμή στις θέσεις του υποβιβασμού. Έχει κι αυτός τις ευθύνες του ωστόσο σε πολλά πράγματα. Αναφορικά με τους παίκτες, κρίνουμε ότι βλέπουμε. Ορισμένοι μέχρι εκεί μπορούν, άλλοι μέχρι εκεί θέλουν. Εμείς; Τέτοιους θέλουμε;

Υ.Γ. 2: Αδιανόητη η μυστικοπάθεια με το ζήτημα των τραυματισμών. Το γράψαμε και στο Facebook. Ελλιπής ενημέρωση για τις απουσίες, με την ανακοίνωση της αποστολής! Εκτός ο Τσοκάνης και ο Μανά χθες. Ωραία, τι προβλήματα έχουν; Δεν πρέπει να γνωρίζει ο κόσμος; Ή θα γίνουν τα πράγματα όπως με τον Έρικσον και τον Πάουλο; 

Υ.Γ 3: Όχι και τίποτα άλλο, αλλά να χάνεις 3-0 από ομάδα με 10 παίκτες; Με ότι αυτό συνεπάγεται...


Τελειώματα της σεζόν '13-'14. Με τον Ο.Φ.Η. Η ομάδα δεν κυνηγούσε έξοδο στην Ευρώπη, αλλά υπήρχε όραμα. Δεν έπεφτε καρφίτσα στο γήπεδο. Δεν είναι 20 χρόνια πίσω, δεν είναι σε εποχές που τα οικονομικά του Έλληνα ήταν καλύτερα, είναι 5 χρόνια πριν. ΤΙ ΠΑΕΙ ΤΟΣΟ ΛΑΘΟΣ; Αναλογιστείτε και ο καθένας τα συμπεράσματα και τις ευθύνες του...