Κυριακή, 15 Σεπτεμβρίου 2019

Η (δικαιολογημένη) γκρίνια να μετατραπεί σε συσπείρωση...


Η τρίτη διαδοχική ήττα στο πρωτάθλημα για τον Παναιτωλικό είναι γεγονός. Μαζί της, γεγονός είναι και η αναπόφευκτη γκρίνια στις τάξεις του κόσμου, η οποία πηγάζει από το γεγονός ότι η ομάδα δεν αποδίδει τα προσδοκώμενα. Δυστυχώς ο Παναιτωλικός είναι υποχρεωμένος, πλέον, να αλλάξει για να μην... βουλιάξει. Περισσότερο.


Του Κωνσταντίνου Ρίγκου

Υπάρχουν δύο αναγνώσεις του θέματος. Μία καθαρά ποδοσφαιρική, εντός των τεσσάρων γραμμών αλλά και μία εκτός αυτών. Πρέπει κανείς να δει το ζήτημα σφαιρικά για να καταλήξει σε ασφαλή συμπεράσματα, επομένως είναι καλό, πρωτίστως και πάνω από όλα, να διατηρούμε την ψυχραιμία μας. 

Ξεκινάμε ανάποδα, από τα «εκτός των γραμμών». Ο κόσμος βλέπει μία καλή σεζόν υπό τις οδηγίες του Δέλλα, πέρυσι, η οποία δεν τελείωσε με τον τρόπο που θα θέλαμε. Οι λόγοι πολλοί, ο καθένας έχει την άποψή του και είναι σεβαστή. Είναι λογικό να αντιδρά άσχημα, όταν βλέπει ότι όπως και το 2014, κι ενώ κάτι καλό «χτίζεται», ξαφνικά το ρόστερ αλλάζει σχεδόν ολοκληρωτικά και ο προπονητής να αντικαθίσταται. Πόσο μάλλον όταν τα ξεκινήματα Πόντες και Κάστρο δεν απέχουν και πολύ... (Με τον Πόντες να έχει μάλιστα καλύτερη έναρξη πριν τις δύο «πεντάρες» από Καλλονή και Πανιώνιο). Οι συγκρίσεις είναι αναπόφευκτες και η γκρίνια έρχεται ως λογικό αποτέλεσμα. Ίδιο μοντέλο, πανομοιότυπο concept, λιγότεροι πεπειραμένοι Έλληνες αυτή τη φορά, μακάρι να μην είναι ίδιο το αποτέλεσμα.

Ο Λούις Κάστρο, σε αντίθεση με τον Πόντες, για να μπούμε και σε μία άτυπη σύγκριση, παρουσιάζει μία ομάδα που προσπαθεί να παίξει σωστό ποδόσφαιρο. Ναι, προσπαθεί. Ωστόσο, μα γιατί η ομάδα είναι εντελώς νέα, μα γιατί δεν υπάρχει συνοχή και χημεία, μα γιατί κοστίζουν ατομικά λάθη ή η απειρία, μα γιατί γίνονται ορισμένες λάθος επιλογές, μέχρι στιγμής δεν παίρνει βαθμούς. Το μηδέν στη βαθμολογική συγκομιδή προκαλεί γκρίνια, είναι λογικό το ξαναείπαμε. Στην Ελλάδα είμαστε απαιτητικοί οπαδοί. Ο Κάστρο δεν είναι γνώστης της ελληνικής πραγματικότητας και το ίδιο και οι περισσότεροι νέοι ποδοσφαιριστές. Αμφιβάλλουμε αν νιώθουν την πίεση όπως θα την ένιωθε ο οποιοσδήποτε Έλληνας στη θέση τους. Γιατί η πραγματικότητα είναι ότι ο κόσμος του Παναιτωλικού, μέχρι ενός σημείου δικαιολογημένα, έχει χάσει την υπομονή του και «ξεσπά».

Η διοίκηση έκανε την επιλογή της, ρίσκαρε και προχώρησε σε εφαρμογή πορτογαλικού μοντέλου, για δεύτερη φορά, μόνο που τώρα είναι υποχρεωμένη να το στηρίξει μέχρις εσχάτων, ακόμη κι αν αυτό σημαίνει ότι ο Παναιτωλικός θα δώσει μάχη για την κατηγορία. Ο Κάστρο δεν ήρθε μόνος του εδώ. Το να απολυθεί γιατί ένα εντελώς νέο σύνολο δεν παίρνει αποτελέσματα στα πρώτα του επίσημα παιχνίδια δεν είναι λύση. Πλάνο τριετίας τέθηκε, άλλωστε. Θα κρίνουμε τον κόουτς ως αποτυχημένο και «άμπαλο» από τρία παιχνίδια; Στον αντίποδα, είναι και ο υγιώς σκεπτόμενος φίλος της ομάδας υποχρεωμένος να την στηρίξει στα δύσκολα. Είμαστε ακόμα στην αρχή, δεν είναι δυνατόν να... σιχτιρίζουμε παίκτες και προπονητή. Ταμείο για όλους στο τέλος.

Νομοτελειακά η ομάδα κάποια στιγμή θα αρχίσει να «ρολάρει» μέσα στο γήπεδο, για να περάσουμε στα «εντός των γραμμών». Δεν μπορώ να δεχτώ ότι δεν υπάρχουν καλοί παίκτες στο ρόστερ του Παναιτωλικού. Υπάρχουν. Από την άλλη, κάπου πρέπει να βρεθούν ορισμένες ισορροπίες, μία χημεία και σε αυτό θα βοηθούσε να διατηρούνται στο ρόστερ παίκτες εγνωσμένης αξίας (π.χ φάνηκε εκ νέου στο Ηράκλειο ότι ο Κυριακίδης έχει θέση στην ομάδα). Και το βασικότερο; Το έχουμε ξαναγράψει. Πρέπει να απαλλαγεί η ομάδα από τον «ψυχαναγκασμό» του πρέπει να παράξουμε και να πουλήσουμε παίκτες. Έτσι οι νεαροί «καίγονται», όπως φάνηκε τις δύο πρώτες αγωνιστικές. Αν το παιχνίδι δε «στράβωνε» με την αποβολή του Μιμίτο σήμερα, θα ενισχυόταν ακόμα περισσότερο ο ισχυρισμός αυτός.  

Και φτάνουμε στο βασικό ζήτημα που είναι πέραν των όσων προαναφέρθηκαν. Το πρόβλημα δεν είναι το 0/3. Ήμασταν Παναιτωλικοί σε πολύ χειρότερα σερί, σε ήττες από αντιπάλους που πλέον δεν υφίστανται καν. Το πρόβλημα είναι ότι ο Παναιτωλικός έχει απολέσει τη δυνατότητα να συσπειρωθεί όπως συσπειρώθηκε η ομάδα και ο κόσμος του Ο.Φ.Η. πέρυσι στα «ζόρικα», που κόντευε να υποβιβαστεί μέχρι τώρα στα... «καλά». Οι Αγρινιώτες έχουν μπουχτίσει, το βλέπει κανείς στα σχόλια μετά από κάθε αποτυχία. Είναι άνευ προηγουμένου αυτό που συμβαίνει αλλά δεν είναι και παράλογο... Πρέπει αυτή η γκρίνια, αυτή η στεναχώρια να μετατραπεί ΑΜΕΣΑ με κατάλληλες κινήσεις από την ομάδα σε μοχλό ΣΥΣΠΕΙΡΩΣΗΣ.

Ο Παναιτωλικός πρέπει να αποκτήσει ξανά το δέσιμο που είχε με τον κόσμο του. Και ο κόσμος από μέρους να ακολουθήσει το παράδειγμα της Θύρας 6 που έχει δηλώσει την καθολική της στήριξη σε παίκτες και προπονητή. Γιατί στις δύσκολες στιγμές, όπως είναι αυτές που βιώνουμε τώρα, η ομάδα έχει ανάγκη τον κόσμο της αλλά αυτός στο γήπεδο όλο και λιγοστεύει, δυστυχώς... Ακολουθεί τελικός με την Α.Ε.Κ. Είναι στο χέρι του Παναιτωλικού να κερδίσει  το Αγρίνιο ξανά, πριν να είναι αργά. Βέβαια, για να γίνει αυτό απαιτείται και διάρκεια. Ίδωμεν...



Υ.Γ. 1: Είναι τελικός. Το γήπεδο πρέπει να γεμίσει με κόσμο. Κόσμο του Παναιτωλικού, όχι πάλι περσινά «κρούσματα».

Υ.Γ. 2: Γενική είσοδος. Γιατί όχι; Και ας παραδειγματιστούμε από την εικόνα του πετάλου στο Γεντί Κουλέ. Κάποτε ήταν δύο ξεχωριστές θύρες αλλά το διαχωριστικό «έπεσε». Πανέμορφο κορεό και πολύ ωραία ατμόσφαιρα από τους Κρητικούς. Το Αγρίνιο κάποτε ήταν έδρα.

Υ.Γ. 3: Στήριξη και ΜΟΝΟ ΠΑΝΑΙΤΩΛΙΚΟΣ.