Κυριακή, 22 Σεπτεμβρίου 2019

Κύριοι, αυτό ΔΕΝ είναι Παναιτωλικός...


Θυμός, οργή, απογοήτευση. Αυτά είναι τα αισθήματα που κατακλύζουν κάθε Αγρινιώτη, κάθε Παναιτωλικό μετά τη σημερινή αναμέτρηση με την Α.Ε.Κ. Ο Παναιτωλικός βρέθηκε να παίζει πρακτικά ΦΙΛΟΞΕΝΟΥΜΕΝΟΣ στην έδρα του, η σωματική ακεραιότητα χιλιάδων ανθρώπων βρέθηκε και πάλι σε κίνδυνο και η κακόγουστη επανάληψη των όσων βιώσαμε και πέρυσι με τον Π.Α.Ο.Κ δεν μπορεί να χαρακτηριστεί σύμπτωση...

Του Κωνσταντίνου Ρίγκου

Ξεκινώντας, να ξεκαθαρίσω το εξής. Δεν επιθυμώ να καταπιαστώ με το αγωνιστικό σκέλος καθόλου. Η ομάδα έκανε την προσπάθειά της, την όποια προσπάθεια μπορούσε και τόσα κατάφερε. Είχε ένα καλό πρώτο ημίχρονο, υπέστη «καθίζηση» στο δεύτερο, μοιραία ηττήθηκε. Στο παρόν blog άλλα πράγματα θα με προβληματίσουν και ειλικρινά, κρίνοντας από το πλήθος των σχολίων στο TitormosNet, πιστεύω ακράδαντα ότι εκφράζουν -τα όσα θα διαβάσετε- την πλειοψηφία του κόσμου.

Ημέρα ντροπής η σημερινή για τον Παναιτωλικό. Το τελευταίο «κάστρο» έπεσε. Δυστυχώς. Κι έπεσε από μέσα. Ο Τίτορμος έφτασε στο σημείο να νιώσει «ξένος» μέσα στην έδρα του, με τους οπαδούς της Α.Ε.Κ ανεξέλεγκτα να βρίσκονται σε όποιο σημείο του γηπέδου ήθελαν. Όχι, για αυτό δεν ευθύνεται ο κόσμος του Παναιτωλικού που δεν έρχεται πλέον στο γήπεδο. Θα ερχόταν αν είχε κίνητρο και σεβασμό. Όταν η ίδια η ομάδα δε σέβεται τον δικό της οπαδό πώς να έρθει στο γήπεδο; Όταν θέτει σε κίνδυνο τη σωματική ακεραιότητά των παιδιών του τι να έρθει να κάνει; Γιατί να πληρώσει διαρκείας; Ο κόσμος του Παναιτωλικού σιγά σιγά απομακρύνεται ολοένα και περισσότερο. Σήμερα «κόπηκαν» 3.537 εισιτήρια. Όχι απλά το γήπεδο δεν γεμίζει, αλλά περί τους 1.500 οπαδούς ήταν... της Α.Ε.Κ! Σκεφτείτε το λίγο, ο Παναιτωλικός, που πριν λίγα χρόνια «έκοβε» 5.000 εισιτήρια και βάλε, χωρίς φιλοξενούμενους.

Όχι, κύριοι, δεν είναι τόσος ο κόσμος του Παναιτωλικού στο Αγρίνιο, όπως κάποιοι από εσάς θέλετε να πιστεύετε. Εκεί, στα επίπεδα του σκάρτου διχίλιαρου τον έχουν περιορίσει εγκληματικά λάθη όπως το σημερινό. Πώς είναι δυνατόν να πωλούνται ΑΝΕΞΕΛΕΓΚΤΑ εισιτήρια σε οπαδούς της Α.Ε.Κ; Για ποιο λόγο να λέμε ότι παίζει η ομάδα εντός έδρας όταν γίνονται τέτοια πράγματα; Στη μεγάλη κερκίδα λίγο έλειψε να πιαστούν στα χέρια οπαδοί των δύο ομάδων που καθόντουσαν δίπλα δίπλα. Λίγο έλειψε να κινδυνέψουν παιδιά! Για ποιο λόγο να επιτρέψουμε την είσοδο σε τόσο κόσμο; Για ποιο λόγο να μετακινηθούν πάλι κάτοχοι διαρκείας για να καταλάβουν τις θέσεις τους οπαδοί της φιλοξενούμενης ομάδας; Έχετε αντιληφθεί ότι το κοινό στο οποίο απευθύνεστε είναι αυτό του Αγρινίου; Παραθέτω απλώς το σχόλιο ενός πατέρα που μας απέστειλε στο Facebook: «Πώς να φέρουμε τα παιδιά μας στο γήπεδο όταν μας βάζουν δίπλα μας όλα τα αποβράσματα;»

Οπαδοί της Α.Ε.Κ έκαναν βόλτες ανενόχλητα στον αγωνιστικό χώρο και σκαρφάλωναν από την πλευρά της Νικηταρά μέσα στο γήπεδο! Εκδιώχθηκαν για πρώτη φορά στα χρονικά διαρκείας από το άνω διάζωμα της μικρής κερκίδας για να καταλάβουν τις θέσεις αυτές φιλοξενούμενοι. Ντροπή. Ντροπή επίσης, τη στιγμή που τα παιδιά της Θύρας 6 ζητούν να «πέσει» το διαχωριστικό μεταξύ των Θυρών 6 και 7 (ως πάγιο αίτημα κατόχων διαρκείας και στις δύο Θύρες) και απλώς αυτό αντικαθίσταται από κάγκελα! Δεν είναι δυνατόν να μην έχει σεβασμό ο κόσμος του Παναιτωλικού στο σπίτι του και να έχουν όλοι οι άλλοι.

Η μέρα είχε ξεκινήσει «στραβά» από το πρωί. Απούσα η ασφάλεια καθ' όλη τη διάρκεια της ημέρας στην πόλη, παθητικός ο ρόλος της κατά τη διάρκεια του αγώνα. Δυστυχώς, όλα όσα φοβόμασταν έγιναν πράξη και τα «έκτροπα» δεν έλειψαν στο τέλος. Και πείτε μας, ειλικρινά, ποιος ευθύνεται για όλο αυτό το πράγμα που βιώσαμε σήμερα; Δυστυχώς τέτοιοι άστοχοι χειρισμοί προκαλούν ανεπανόρθωτη ζημιά στην ομάδα και πολύ φοβούμαι ότι αυτή είναι ήδη δυσθεώρητη...

Έχω τονίσει και παλαιότερα ότι είναι καλά τα έργα. Καλά τα έργα στο γήπεδο, καλά τα έργα στο Emileon, αλλά αν δεν υπάρχει κόσμος να τα υποστηρίξει όλα αυτά πάνε στράφι. Κινήσεις όπως οι επιλεκτικές αυξήσεις στα εισιτήρια διαρκείας, η συνεχής απαξίωση του κόσμου της ομάδας με συμβάντα όπως τα σημερινά ΔΕΝ συνδράμουν στο να κερδίσει η διοίκηση του Παναιτωλικού την εμπιστοσύνη του Αγρινίου ξανά. 

Αυτοκριτική και παραδοχή χρειάζεται. Έχω πολλάκις αποδώσει τα εύσημα για πολλές εξαιρετικές ενέργειες, πρωτοβουλίες και κινήσεις της ομάδας που ήταν αξιέπαινες.  Δεν είναι δυνατόν να μιλάμε για Ποδοσφαιρικό Πολιτισμό όταν δεν σεβόμαστε τον εαυτό μας, τον κόσμο μας. Τον κόσμο που ήταν εκεί ακόμα και σε ήττες από κάθε χωριό στα... χωράφια. Είμαι Παναιτωλικός. Και η στεναχώρια μου δε θα μου επιτρέψει να κοιμηθώ το βράδυ μετά από το σημερινό. Γιατί αυτό ΔΕΝ είναι Παναιτωλικός. Να τι ήταν...


Με αντίπαλο τον Ολυμπιακό, τη σεζόν '14-'15. Όταν η ομάδα λειτουργούσε άρτια σε όλα τα επίπεδα. Το γήπεδο γεμάτο από Παναιτωλικούς, δίχως οργανωμένη παρουσία οπαδών «μεγάλης» ομάδας.