Σάββατο, 28 Σεπτεμβρίου 2019

Βαριά άρρωστος...



Πέμπτη σερί ήττα για τον Παναιτωλικό. Το χειρότερο ξεκίνημα στην ιστορία της ομάδας, που νωρίς νωρίς «μπλέκει» σε περιπέτειες αναφορικά με την παραμονή της στην κατηγορία. Ο Τίτορμος δεν δείχνει ικανός να «σηκώσει κεφάλι», με την κρίση να είναι γεγονός, ήδη από την προηγούμενη εβδομάδα. Η απαισιοδοξία στον κόσμο διάχυτη, με την εφαρμογή του πορτογαλικού μοντέλου να οδηγεί ξανά, κατά πώς φαίνεται, σε... Βατερλώ.

Του Κωνσταντίνου Ρίγκου


Μετά από πέντε αγωνιστικές, με τη βαθμολογική συγκομιδή να είναι στο μηδέν, ο Παναιτωλικός έχει σκοράρει μόλις τρία τέρματα και έχει δεχθεί δέκα. Ατομικά λάθη, αμυντικά προβλήματα, ελλιπέστατη δημιουργία. Μία ομάδα η οποία είναι προβληματική, με μοναδικό της θετικό το γεγονός ότι κυκλοφορεί την μπάλα όμορφα μεν, ανούσια δε. Η στατιστική είναι αμείλικτη και η ψυχολογία στο ναδίρ.

Δυστυχώς, δε μας αρκεί η προσπάθεια «να παίξει ποδόσφαιρο» ο Παναιτωλικός, πλέον. Προσωπικά, το τόνιζα παλαιότερα, αλλά ανέμενα σημάδια βελτίωσης, τα οποία δεν βλέπει κανείς μας. Η ομάδα έχει σοβαρές αδυναμίες σε κάθε γραμμή της και ο Κάστρο φαίνεται ότι δε μπορεί να τη βοηθήσει. Για να μην παρεξηγηθώ, περιγράφω απλώς αυτό που βλέπω. Ξεκαθαρίζω από τώρα, μάλιστα, ότι για μένα δεν πρέπει να τεθεί θέμα προπονητή, αφού πρωτίστως τέθηκε πλάνο τριετίας. Δεν λέω ότι δεν έχει ευθύνες o Κάστρο. Δεν ήρθε μόνος του να αντικαταστήσει τον Δέλλα, όμως.

Ας τα δούμε λίγο πιο διεξοδικά όλα. Ο Κνετ για μία ακόμη φορά «κρεμάει» την ομάδα. Σκληρή πραγματικότητα, αλλά είναι εύλογο ο κόσμος να αγανακτεί όταν υπάρχει «παροπλισμένος» ο Κυριακίδης, δίχως να έχει διευκρινιστεί δημόσια το γιατί είναι εκτός ομάδας. Η τετράδα της άμυνας πάσχει. Σε βαθμό που είναι κανείς να απορεί γιατί λύθηκε το συμβόλαιο του Μαρινάκη, γιατί δεν ανανεώθηκε ο Τσοκάνης και ο Άργκους. Ο Μαλής είναι ξεκάθαρα ντεφορμέ και επηρεασμένος από την όλη κατάσταση ψυχολογικά, άλλος παίκτης. Όλος ο άξονας «εγκλωβισμένος» σε μία ακατάληπτη εμμονή να γυρνάει ένας εκ των τριών (Ντάλσιο, Λουσέρο και ενίοτε Μιμίτο) ανάμεσα στα στόπερ, να παίρνει μπάλα και να προσπαθεί να φτιάξει παιχνίδι. Αναρίθμητες φορές, τουλάχιστον πέντε παίκτες του Ατρομήτου μάρκαραν στη σέντρα χώρους, «κόβοντας» πρακτικά τον Παναιτωλικό στη μέση. Και από εδώ ξεκινά ένα «ντόμινο» που πετά εκτός παιχνιδιού τους ακραίους και τον φορ. Τι να κάνουμε το 71% κατοχή μπάλας όταν δεν μπορεί η ομάδα σε 90' να παράξει πάνω από 3 φάσεις;

Όλα αυτά είναι ευθύνη παικτών, ως προς τα ατομικά λάθη αλλά και προπονητή, ως προς την τακτική και τη διαχείριση του υλικού. Τονίζω εκ νέου, ωστόσο. Δεν ήρθαν μόνοι τους εδώ για να αντικαταστήσουν τους περσινούς. Η διοίκηση συνειδητά έκανε επιλογές το καλοκαίρι. Να πορευτεί εκ νέου με ένα μοντέλο που είχε δοκιμάσει και το είχε δει να αποτυγχάνει παταγωδώς. Τέσσερα χρόνια μετά, οι παραλληλισμοί είναι κάτι παραπάνω από προφανείς, με την ομάδα του '15 μάλιστα να υπερτερεί σαφέστατα σε ποιότητα και ελληνικό στοιχείο (υπήρχαν Βιγιαφάνιες, Κυριακίδης, Ουάρντα, Μάκος, Παπάζογλου κ.α). Αυταπόδεικτη αλήθεια είναι επίσης το γεγονός ότι ο Παναιτωλικός προχώρησε σε αντικατάσταση προπονητών που κατά γενική ομολογία τα πήγαιναν καλά (Χάβος - Δέλλας) από Πορτογάλους που δεν είχαν ουδεμία γνώση της ελληνικής πραγματικότητας (Πόντες - Κάστρο).  

Τέθηκε πλάνο τριετίας. Τέθηκε ως στόχος η Ευρώπη. Επιθετικό κι ωραίο ποδόσφαιρο, έργα στο γήπεδο κι άλλα πολλά ωραία ειπώθηκαν. Τρεις μήνες μετά, ο Παναιτωλικός είναι σε αποσύνθεση και για αυτό δεν ευθύνεται πρωτίστως κανένας Κάστρο, κανένας Κνετ, κανένας παίκτης ή μέλος του επιτελείου. Πρωτίστως, ξαναλέω.

Το να χαρακτηρίσουμε τους παίκτες άχρηστους και τον προπονητή ανίκανο είναι το πιο απλό. Όταν δεδομένα βλέπουμε ένα πρότζεκτ να αποτυγχάνει, οι αρμόδιοι για την κατάρτισή του τι κάνουν; Παραδειγματιστείτε λίγο από τις υπόλοιπες ομάδες και θα αντιληφθείτε τι γίνεται. Για το καλό της ομάδας, για το καλό του Παναιτωλικού μας, για το Θεό δηλαδή. Κρινόμαστε από τις επιλογές μας και τα αποτελέσματα που έχουμε, δυστυχώς. Οι επιλογές που έχουν γίνει στον Παναιτωλικό μέχρι στιγμής, σε ένα δείγμα 5 αγωνιστικών φαίνονται άστοχες και τα αποτελέσματα οδηγούν την ομάδα σε μάχη για την παραμονή της. 

Μακάρι η κατάσταση να ανατραπεί, αλλά δίχως παραδοχή, αυτοκριτική και αλλαγές εντός και εκτός γηπέδου δεν γίνεται η δουλειά. Η διαιτησία είναι το τελευταίο που πρέπει να κοιτάξουμε. Επόμενη στάση, Λαμία...


Υ.Γ: Υπό άλλες συνθήκες θα κάναμε λόγο για ανάγκη συσπείρωσης και στήριξης από τον κόσμο. Δυστυχώς η πραγματικότητα είναι εντελώς διαφορετική, με τον κόσμο να έχει απομακρυνθεί, καιρό τώρα. Βαρούν «καμπάνες», ας τις ακούσουμε, επιτέλους, όλοι. Για το καλό του Παναιτωλικού μας, ξαναλέω...