Σάββατο, 12 Οκτωβρίου 2019

Δύο Πορτογάλοι κι ένας Έλληνας...


Στη μακρόχρονη, πλέον παρουσία του στη Super League, από τον πάγκο του Παναιτωλικού έχουν περάσει αρκετοί προπονητές. Προπονητές όπως ο Χάβος ή ο Δέλλας άφησαν το στίγμα τους, δημιουργώντας ομάδες που απέδωσαν όμορφο ποδόσφαιρο και κυνήγησαν όσο μπορούσαν τη διάκριση. Υπήρξαν όμως και προπονητές οι οποίοι απογοήτευσαν και δεν πρόλαβαν να μακροημερεύσουν. Με αφορμή τη λύση της συνεργασίας με τον Λούις Κάστρο, το TitormosNet κάνει μία αναδρομή σε τρεις περιπτώσεις προπονητών που... «πέρασαν και δεν ακούμπησαν».

ΤΑΚΗΣ ΛΕΜΟΝΗΣ

Το Φεβρουάριο του 2012 ο Παναιτωλικός βρίσκεται σε κρίσιμη καμπή. Παρά το εξαιρετικό ξεκίνημα στη Super League, η νεοφώτιστη ομάδα του Μπάμπη Τεννέ έχει βρεθεί μία «ανάσα» από τις θέσεις του υποβιβασμού, μετά και την ήττα από τη Δόξα Δράμας. Η διοίκηση του Παναιτωλικού θα επιλέξει τον Τάκη Λεμονή για να αναλάβει τα «ηνία». Ο... "sir Takis" θα κάτσει στον πάγκο του Παναιτωλικού για 62 μέρες. Μήνα Απρίλιο και Μεγάλη Τετάρτη ήταν όταν ανακοινώθηκε το «διαζύγιο». Θα αποχωρήσει τον Απρίλιο, με την ομάδα να μη γλιτώνει τον υποβιβασμό εν τέλει. Σε 9 αγώνες είχε απολογισμό 2 νίκες (απέναντι σε Εργοτέλη και Ξάνθη), 1 ισοπαλία (με τον Π.Α.Ο.Κ) και 6 ήττες. «Ο Τάκης Λεμονής, αφού πρώτα αποδείχτηκε λίγος στον αγωνιστικό χώρο, στη συνέχεια αποδείχτηκε μικρός και εκτός αγωνιστικού χώρου. Η διοίκηση αποδείχτηκε ερασιτεχνική τόσο στην επιλογή του Τάκη Λεμονή, όσο και στην αργή αντίδρασή της για την αντικατάστασή του. Τον Λεμονή θα τον θυμόμαστε σαν τον πιο αποτυχημένο προπονητή που πέρασε από τον Παναιτωλικό», είχε πει χαρακτηριστικά ο Φώτης Κωστούλας. 


ΛΙΟΝΕΛ ΠΟΝΤΕΣ

Τον Ιούνιο του 2015, ενώ η πρώτη θητεία του Μάκη Χάβου στον Παναιτωλικό έχει τελειώσει, με την ομάδα να χάνει το «τρένο» της Ευρώπης οριακά, η διοίκηση αποφασίζει να εφαρμόσει για πρώτη φορά πορτογαλικό μοντέλο. Ο Λιονέλ Πόντες έρχεται στο Αγρίνιο συνοδευόμενος με ένα team συνεργατών: Βοηθοί, γυμναστές, αναλυτές ως επί το πλείστον από την Ιβηρική.  Οι «περγαμηνές» του για τα ελληνικά δεδομένα ήταν εξαιρετικές και η συμφωνία είχε προκαλέσει αίσθηση, με τον Πόντες μάλιστα να έχει και τις «ευλογίες» του Φερνάντο Σάντος. Ωστόσο, πρόλαβε να «κοουτσάρει» την ομάδα μόλις 5 φορές, σε επίσημους αγώνες, αν και η συγκομιδή του δεν ήταν άσχημη, με 2 νίκες (απέναντι σε Αστέρα και Πανθρακικό), 1 ισοπαλία (με Βέροια) και 2 ήττες (από Παναθηναϊκό και Καλλονή). Ο Πόντες «πλήρωσε το μάρμαρο» για την «πεντάρα» στην Καλλονή και τη συνολικά «προβληματική» εικόνα της ομάδας, με άστοχες επιλογές παικτών και τακτικής. Φεύγοντας, σε συνέντευξη που παραχώρησε σε μεγάλο Αθηναϊκό μέσο είχε πει ότι ήταν «βέβαιος ότι θα φτάναμε στην Ευρώπη». Μετά τον Παναιτωλικό ανέλαβε την Αλ Ιτιχάντ, τη Ντέμπρετσεν, τη Χουμίγια και εσχάτως διετέλεσε υπηρεσιακός στη Σπόρτινγκ Λισαβόνας.



ΛΟΥΙΣ ΚΑΣΤΡΟ

Δυστυχώς για τον φίλαθλο κόσμο του Παναιτωλικού το... πορτογαλικό μοντέλο απέτυχε για δεύτερη φορά. Χειρότερο ξεκίνημα της ιστορίας στην Super Leauge για την ομάδα μας με μόνο έναν βαθμό στους πρώτους έξι αγώνες. Ποδόσφαιρο ανούσιας κατοχής, με πολλές τελικές κατά, γκολ από ατομικά λάθη και τεράστιο πρόβλημα στην δημιουργία ευκαιριών. Αντικειμενικά, ο Κάστρο είχε ένα σχετικά δύσκολο πρόγραμμα (Π.Α.Ο.Κ εκτός, Α.Ε.Κ εντός π.χ.) αλλά η εικόνα της ομάδας παρέμεινε στάσιμη. Η πρώτη διακοπή του πρωταθλήματος τον Σεπτέμβριο πέρασε χωρίς κάποια βελτίωση και έτσι φτάσαμε στην απομάκρυνση του Κάστρο μετά το πρώτο... θετικό αποτέλεσμα, τη λευκή ισοπαλία με την Λαμία εκτός. Ο Λούις Κάστρο «κύριος» ήρθε και.... «κύριος» έφυγε. Η επιλογή του ήταν ένα ρίσκο, αφού μιλάμε για άνθρωπο που προπονούσε την Κ23 της Γκιμαράες. Ρίσκο που η η διοίκηση δε φοβήθηκε να πάρει, αλλά δυστυχώς δεν πήγαν τα πράγματα κατ' ευχήν. Ο Κάστρο κλήθηκε να προπονήσει σε ένα πρωτάθλημα δύσκολο, όπως το φετινό ελληνικό, τόσο λόγω των αλλαγών στη δομή όσο και λόγω των ομάδων που συμμετέχουν. Με την ομάδα να είναι σε κρίσιμη καμπή, όντας αδύνατο να απομακρυνθούν... 15 ποδοσφαιριστές ο προπονητής είναι συνήθως αυτός που «πληρώνει τη νύφη». Δεδομένου, ωστόσο, την εικόνα της ομάδας και το γεγονός ότι ο Παναιτωλικός βρίσκεται πολύ μακριά από τους στόχους που έθεσε η διοίκηση, η απομάκρυνσή του μοιραία, ήρθε.


Η ΣΟΥΜΑ

Η κάθε περίπτωση προπονητή είναι διαφορετική. Ο Κάστρο απέτυχε αλλά υπάρχει ένα πολύ μεγάλο αλλά. Ο Λεμονής είχε να διαχειριστεί ένα ρόστερ που μπορούσε να μείνει κατηγορία με μία έδρα που «έβραζε» και απέτυχε παταγωδώςΟ Πόντες ναι μεν είχε τη βαθμολογική συγκομιδή αλλά η εικόνα της ομάδας δεν ήταν η πρέπουσα και μάλιστα έκανε τεράστια τακτικά λάθη (χαρακτηριστικό παράδειγμα το παιχνίδι με τον Παναθηναϊκό στο Αγρίνιο). Ήταν η πρώτη φορά που το πορτογαλικό μοντέλο απέτυχε. Ο  Λούις Κάστρο ήρθε σε εντελώς διαφορετικές συνθήκες, με τον Παναιτωλικό να φτάνει σε σημείο να αγωνίζεται εντός έδρας με... πιο πολλούς φιλοξενούμενους απ' ότι γηπεδούχους φιλάθλους. Μία ομάδα σχεδόν ολοκληρωτικά καινούρια, με λίγους ποδοσφαιριστές γνώστες της ελληνικής πραγματικότητας. Στηρίχθηκε ως προς τις διαθέσιμες επιλογές στο ρόστερ, ωστόσο ακόμη, πολλές από αυτές δεν έχουν αποδώσει τα αναμενόμεναΟ Κάστρο αποτελεί παρελθόν και δυστυχώς ο Παναιτωλικός δεν είναι στο επίπεδο που όλοι θα θέλαμε. Είναι γεγονός ότι το πορτογαλικό μοντέλο αποτυγχάνει για δεύτερη φορά και είναι κάτι που στον Παναιτωλικό πρέπει να λάβουν σοβαρά υπόψιν, ενόψει και της δύσκολης συνέχειας.