Κυριακή, 20 Οκτωβρίου 2019

Μάκη, διαλέγω εσένα!


Η αναμέτρηση με την Λάρισα είναι παρελθόν και δυστυχώς για μία ακόμη φορά, 7η κατά σειρά φέτος, ο Παναιτωλικός δε «γεύεται» τη χαρά της νίκης. Η στεναχώρια είναι έκδηλη στον κόσμο της ομάδας και είναι λογικό. Ωστόσο, οφείλουμε άπαντες να σταθούμε στο πλευρό του Μάκη Χάβου, που έχει αναλάβει να διεκπεραιώσει ένα μεγάλο ποδοσφαιρικό «άθλο».

Του Κωνσταντίνου Ρίγκου

Ξεκινώντας, αυτό που πρέπει να ξεκαθαριστεί είναι ότι η ομάδα βρίσκεται σε μία πολύ δεινή κατάσταση και σαφώς άστοχες επιλογές και ρίσκα -εν πολλοίς αχρείαστα- την οδήγησαν εδώ. Έτσι είναι το ποδόσφαιρο. Και καλώς ή κακώς δεν είναι τώρα η ώρα να αναλυθεί τίποτα από αυτά, ούτε να εξαπολυθεί κανένα «κυνήγι μαγισσών».

Η επιλογή του Μάκη Χάβου να αναλάβει τις τύχες της ομάδας δείχνει ειλικρινή θέληση και διάθεση από μέρους διοίκησης να διορθώσει την κατάσταση που διαμορφώθηκε. Ωστόσο, κανένας προπονητής δεν είναι «μάγος». Μακάρι ο Χάβος να μπορούσε να παρουσιάσει έναν Παναιτωλικό που θα έπαιρνε τη νίκη με ένα άνετο 2-0, να πηγαίναμε σπίτια μας άνετοι. Δεν εξαρτιόταν (και δεν εξαρτάται) μόνο από αυτόν, δυστυχώς.

Μέσα σε μόλις πέντε μέρες ο κόουτς Χάβος προσπάθησε να αλλάξει την ψυχολογία των ποδοσφαιριστών και να περάσει ότι ήταν δυνατό από τη φιλοσοφία του. Τα κατάφερε; Ναι. Αν και υπάρχει ακόμα δρόμος μπροστά του. Ο Παναιτωλικός για πρώτη φορά σε αγώνα φέτος έβγαλε περισσότερες τελικές από τον αντίπαλό του. Για πρώτη φορά δεν πελαγοδρόμησε στην άμυνα, δεχόμενος 20+ τελικές, όπως στη Λαμία. Έπρεπε όμως να νικήσει και δεν το κατάφερε.

Ο Παναιτωλικός έχει σοβαρά προβλήματα. Μάλιστα, είναι τα ίδια προβλήματα που καταγράψαμε σε άρθρα μας στα τέλη Αυγούστου μετά το ματς της Τούμπας, για να είμαι ακριβολόγος. Δυσκολία στην τελική πάσα, μία αριστερή πτέρυγα που «ψάχνεται», αδικαιολόγητα έως... παιδαριώδη αμυντικά λάθη που κοστίζουν. Από τότε μέχρι σήμερα, τα προβλήματα αυτά υφίστανται και ο Χάβος ψάχνει τη φόρμουλα που θα τα «συμμαζέψει» όσο το δυνατόν περισσότερο. Στα αριστερά πήγε τον Λουσέρο στα μπακ. Και η αλήθεια είναι ότι ο Άντριαν απέδωσε, αλλά μην ξεχνάμε ότι είναι λύση ανάγκης, ετών 34. Η τελική πάσα άρχισε να «φτιάχνει». Και στα δύο γκολ του Παναιτωλικού υπήρξαν όμορφες πάσες ή ασίστς (από Ταχάρ στο πρώτο και Ντουάρτε στο δεύτερο). Η «πληγή» όμως είναι η άμυνα. 

Για να το πούμε «λιανά», ο Μαρσιάλ ουσιαστικά κρατούσε μόνος του όλο τον Παναιτωλικό εκεί πίσω. Έβγαλε νοκ άουτ τον Ουάρντα και ήταν σταθερός καθ' όλη τη διάρκεια του αγώνα. Ο Γιοβάνοβιτς στο πρώτο γκολ χάνει στην πλάτη του τον Μιχαήλ, ο Γιαννακόπουλος φέρει σαφέστατα ευθύνη στην ισοφάριση του Μόρα, ο Σανιά επιβεβαιώνει με κάθε εμφάνισή του μέχρι στιγμής ότι ο Νίκος Μαρινάκης ήταν πολυτέλεια για τον Παναιτωλικό.

Η σεζόν ξεκίνησε με άλλες βλέψεις αλλά γρήγορα οι όποιες προσδοκίες είχαν δημιουργηθεί κατέρρευσαν. Ο Παναιτωλικός δίνει πλέον αγώνα επιβίωσης στη Super League 1 και η παραμονή στην κατηγορία είναι ο μοναδικός στόχος. Αυτό προέχει τώρα, να σωθεί η ομάδα. 

Ο Μάκης Χάβος επέλεξε να δώσει αυτό τον αγώνα μαζί με τον Παναιτωλικό, για τον Παναιτωλικό.  Το διέκρινα στο «καθαρό» του βλέμμα στη συνέντευξη τύπου, ένας άνθρωπος που έχει απόλυτη γνώση και αυτογνωσία. Ο Μάκης Χάβος είναι η μετουσίωση του πώς θα έπρεπε να ήταν ο Παναιτωλικός: ένα σύνολο «γροθιά» από το γήπεδο μέχρι τις κερκίδες. Επιλέγω για μία ακόμη φορά να στηρίξω τον άνθρωπο αυτό, επιλέγω να παραμείνω στο πλευρό της ομάδας μου, επιλέγω να παραμείνω Παναιτωλικός δίπλα στον Παναιτωλικό, σε μία χρονιά που θα την αντέξουν όσοι πραγματικά είναι «αρρωστάκια» με τον Τίτορμο, όσοι το «λέει» η καρδούλα τους. Ο Χάβος ξέρει, έχει αποδείξει, μπορεί. Αν όχι αυτός, τότε κανείς! Εσύ; Μπορείς; Μόνο με σκηνές σαν κι αυτές θα μείνει στην κατηγορία η ομάδα.



Υ.Γ: Ο Αμρ Ουάρντα είναι πολύ «λίγος». Όχι σαν ποδοσφαιριστής, μα σαν άνθρωπος. Αχάριστος και ασέβαστος. Τίποτα περισσότερο, κανένα ελαφρυντικό.