Κυριακή, 3 Νοεμβρίου 2019

Προσπαθεί μα θέλει βοήθεια...


Από όπου και να προσπαθήσει κανείς να «πιάσει» την ανάλυση των όσων συμβαίνουν στη σεζόν μέχρι τώρα στον Παναιτωλικό, αναμφίβολα σε κάποιο σημείο θα καταλήξει σε αδιέξοδο. Η ομάδα τείνει να διαμορφώσει μόνη της μία κατάσταση τετελεσμένη, ενώ την ίδια στιγμή παλεύει για να ξεφύγει από τον ίδιο της τον... εαυτό. Οξύμωρο...

Του Κωνσταντίνου Ρίγκου
Ο Παναιτωλικός προσπαθεί. Από την έλευση του Μάκη Χάβου και έπειτα προσπαθεί και μάλιστα πολύ. Είναι άλλη ομάδα χωρίς υπερβολή. Με τη Λάρισα, μέσα σε λίγες μόνο μέρες το συνονθύλευμα έγινε σύνολο και στάθηκε άτυχο που δεν πήρε το αποτέλεσμα. Στον Άρη, η αντικειμενική αλήθεια είναι ότι ο Παναιτωλικός δε δέχθηκε φάσεις, είχε δοκάρι και είδε ατομικά λάθη να του κοστίζουν. 

Σήμερα, το πρώτο μισάωρο ήταν ότι αρτιότερο έχω δει φέτος. Ένας Παναιτωλικός με εξαιρετικό πρέσινγκ, ακατάπαυστα τρεξίματα, ανάπτυξη του παιχνιδιού από τα άκρα, εναλλαγές και όμορφη κυκλοφορία της μπάλας. Ο ποδοσφαιρικός νόμος λέει ότι δεν είναι δυνατόν μία ομάδα να παίζει έτσι συνεχώς. Πόσο μάλλον μία ομάδα η οποία μέχρι πρότινος δεν μπορούσε ούτε η ίδια να φανταστεί ότι μπορεί να παίξει έτσι. 

Έχω γράψει και σε προηγούμενα άρθρα μου ότι ο φετινός Παναιτωλικός θα χρειαστεί «γερό» στομάχι. Το πρωτάθλημα έχει ακόμα πάρα πολύ δρόμο. Η πραγματικότητα είναι ότι οι στόχοι που τέθηκαν το καλοκαίρι δεν είναι ούτε κατά διάνοια υλοποιήσιμοι. Πραγματικότητα είναι επίσης ότι έχουν γίνει λάθη και μάλιστα σοβαρά στο σχεδιασμό. Μία ακόμη πραγματικότητα είναι ότι η ομάδα με τις συνθήκες που έχουν διαμορφωθεί, ανεξάρτητα με το πώς διαμορφώθηκαν, πρέπει να παλέψει για την παραμονή της.

Ο Χάβος προσπαθεί να αλλάξει την κατάσταση και αυτό φαίνεται μέσα στο χορτάρι. Όποιος δεν το βλέπει εθελοτυφλεί. Εθελοτυφλεί επίσης όποιος πιστεύει ότι ο Παναιτωλικός μπορεί να συνεχίσει να χάνει στο πρωτάθλημα τη δυνατότητα να νικά με τρόπους πανομοιότυπους. Τρία πέναλτι έχουν καταλογιστεί κατά της ομάδας μας στα τελευταία δύο παιχνίδια και πλέον είμαι πεπεισμένος. Αυτό που λέω δεν αφορά την ορθότητα ή όχι των υποδείξεων. Στην ποδοσφαιρική Ελλάδα του 2019, οι τύποι και οι ευγένειες δεν έχουν θέση. Ο επίσημος Παναιτωλικός πρέπει να δείξει ΔΥΝΑΜΙΚΑ ότι επιφυλάσσεται για κάθε συμφέρον του.  Πρέπει να ξεκινήσουμε να νοιαζόμαστε ΟΛΟΙ, ΠΡΩΤΙΣΤΩΣ για τον Παναιτωλικό και έπειτα για τη λειτουργία του ελληνικού ποδοσφαίρου.

Χρειάζονται νίκες, ότι και να πούμε από εκεί και πέρα περισσεύει. Μαζεύουμε ότι μπορούμε να μαζέψουμε και από εκεί και πέρα κοιτάμε πώς θα ενισχυθεί η ομάδα. Όλοι πρέπει να συσπειρωθούμε γύρω από τον Παναιτωλικό. Αυτός είναι, μας κάνει δεν μας κάνει. Παίκτες, προπονητές, κόσμος, δημοσιογράφοι, όλοι να γυρίσει ο κόσμος στο γήπεδο να στηρίξει την ομάδα. Φτάνει πια με το ποιος φταίει, ποιος χρεώνει την ομάδα, ποιος κάνει, ποιος δεν κάνει.  Όχι άλλη εσωστρέφεια, δεν υπάρχει καιρός για το παραμικρό. Ή παλεύουμε ΟΛΟΙ ΜΑΖΙ ή συμβιβαζόμαστε. Ο Παναιτωλικός πρέπει πρώτα να ξεφύγει από τις ίδιες του τις σκιές. Ο Παναιτωλικός προσπαθεί μα θέλει βοήθεια. Από τη διοίκηση (μεταγραφικά), από τον κόσμο, από τον ίδιο του τον αγωνιστικό εαυτό. Δεν πρόκειται να μας χαριστεί τίποτα. Φύγαμε για Βόλο.


Υ.Γ: Αν όχι αυτός, τότε κανείς τα έχω ξαναπεί