Δευτέρα, 23 Δεκεμβρίου 2019

Ώρα να σταθεί στα πόδια του


Η χθεσινή νίκη του Παναιτωλικού απέναντι στον Ο.Φ.Η είναι σπουδαία. Από όλες τις απόψεις. Πρώτο τρίποντο που μοιάζει με... χρυσάφι! Η ομάδα του Μάκη Χάβου κατόρθωσε να «κλείσει» το 2019 πετυχαίνοντας αυτό που τόσο επιθυμούσε και μπορεί πλέον να αισιοδοξεί για τη συνέχεια...

Του Κωνσταντίνου Ρίγκου

Με μία νίκη σε 16 αγώνες δεν πετύχαμε τίποτα. Κυριολεκτικά τίποτα. Καλό θα ήταν να μην «πετά» κανείς στα σύννεφα, γιατί η πραγματικότητα είναι πολύ σκληρή και ο Παναιτωλικός έχει μπροστά του έναν μαραθώνιο για να σώσει τη χρονιά. Το ψυχολογικό 

Κλείνοντας το 2019, η ομάδα κατάφερε να θυμηθεί, επιτέλους, το πώς είναι να νικάει. Και ο κόσμος το χάρηκε με την ψυχή του, άσχετα με το αν δεν μπόρεσε να είναι στο πλευρό της ομάδας. Ο αγώνας διεξήχθη σε ειδικές συνθήκες, προς όφελος του Παναιτωλικού κατά την άποψή μου. Ο αντίπαλος ήταν ποιοτική ομάδα και αυτό φάνηκε. Ωστόσο, ο Παναιτωλικός πήρε όλα όσα του «χρώσταγε» η τύχη, η μπάλα και η διαιτησία τόσο καιρό, μαζεμένα. 

Το πάθημα του καλοκαιριού ευελπιστώ ότι έχει γίνει σε όλους μάθημα και κυρίως στους ανθρώπους του συλλόγου, από τα ανώτερα κλιμάκια μέχρι και τον πάγκο, που βιώνουν εντονότερα και πιο άμεσα την πίεση και τις καταστάσεις. Γιατί πλέον, μετά και τη χθεσινή νίκη σε πρώτο πλάνο μπαίνει η ολοκλήρωση της ενίσχυσης του ρόστερ, ώστε να ανταποκριθεί στην... αποστολή «αυτοκτονίας» του δεύτερου γύρου.

Ο Παναιτωλικός δε χρειάζεται παικταράδες. Χρειάζεται «μαχητές» που θα έχουν να αποδείξουν το ποιοι είναι (Μουνιέ). Παίκτες που να έχουν πλήρη συναίσθηση του πού και γιατί παίζουν (Κέβιν). Παίκτες που θα βάζουν τα πόδια τους στη φωτιά (Τζανακάκης), όπως έκαναν χθες ο Λιάβας, ο Μαρσιάλ, ο Μπαΐροβιτς. Παίκτες που θα προσπαθούν. Παίκτες που θα απογοητεύονται όταν δεν πετυχαίνουν και που θα λυσσάξουν για να πετύχουν, εν τέλει.

Ο Χάβος έχει βελτιώσει την ομάδα, είναι ξεκάθαρο. Και έχει κατορθώσει να εντείνει τον ανταγωνισμό στο υπάρχον ρόστερ. Η τακτική του «ταρακουνήματος» έχει αλλάξει το πρόσωπο πολλών παικτών (Κνετ, Μιμίτο, Μπαΐροβιτς, Ντουάρτε). Όποιος προσπαθεί έχει θέση στα πλάνα του Μακεδόνα τεχνικού. Στα πόδια του κάθε παίκτη είναι να αποδείξει το τι αξίζει.

Το 2020 ξεκινά με δύσκολο παιχνίδι (εάν και εφόσον δεν πάνε σε αποχή οι διαιτητές) απέναντι στην Α.Ε.Κ εκτός. Ακόμη κι αν θεωρήσουμε ότι πρόκειται για παιχνίδι που θεωρητικά δύσκολα διεκδικείς κάτι (αν και δεν το ενστερνίζομαι αυτό, με την Λαμία και τον Αστέρα να αποδεικνύουν την όποια μου... αμφισβήτηση), ακολουθεί μία σειρά αγώνων από τη 18η μέχρι και την 23 αγωνιστική, στην οποία ο Παναιτωλικός ΠΡΕΠΕΙ να πάει με «σπασμένα φρένα». Οι εντός έδρας αγώνες με Ατρόμητο, Λαμία, Άρη, Βόλο είναι απλά μαθηματικά: 4x3=12. Φέτος δεν υπάρχει μαγικός αριθμός για την παραμονή. Η εξασφάλιση όσο το δυνατόν περισσότερων πόντων μέχρι τέλους θα την κάνει εφικτή. Την 25η αγωνιστική στο Αγρίνιο ο Παναιτωλικός θα πρέπει να είναι σε τέτοιο σημείο που νικώντας τον Πανιώνιο θα τον «βουλιάξει» για τα καλά.

Αρνούμαι να πιστέψω ότι η χθεσινή νίκη θα είναι μία μικρή παρένθεση. Ο Παναιτωλικός πρέπει να ξορκίσει για τα καλά τους «δαίμονές» του. Ο Παναιτωλικός πρέπει να συσπειρωθεί. Ο Παναιτωλικός πρέπει να φέρει κοντά του ξανά τον κόσμο του, παίζοντας όμορφο ποδόσφαιρο και κερδίζοντας νίκες. Είναι ώρα να σταθεί στα πόδια του.


Υ.Γ: Χαιρετίζω με ενθουσιασμό την έγκριση της χρηματοδότησης για τα έργα στο γήπεδο από την Περιφέρεια. Έργα που θα μείνουν στην πόλη και τον Ερασιτέχνη Παναιτωλικό, παρακαταθήκη για τις επόμενες γενιές. Αξίζουν πολλά συγχαρητήρια για τις προσπάθειες αυτές, που σιγά σιγά μπαίνουν σε τροχιά υλοποίησης.