Κυριακή, 12 Ιανουαρίου 2020

«Χτύπα κι άλλο, θα τ' αντέξω»...


Έχει γίνει συνήθεια πλέον. Έχει γίνει βίωμα. Το άλλοτε απόρθητο «κάστρο» του Αγρινίου βλέπει τον Παναιτωλικό να χάνει νίκες και βαθμούς με τρόπους που κάθε φορά έρχονται για να μας «τσακίσουν» ακόμη περισσότερο το ηθικό. «Χτύπα κι άλλο, θα τ' αντέξω» που έλεγε και το άσμα...

Του Κωνσταντίνου Ρίγκου

Το μέσο της σεζόν έχει προ πολλού περάσει. Η μεταγραφική περίοδος που όλοι περιμέναμε έχει έρθει. Άπαντες στο Αγρίνιο είχαν την ελπίδα ότι ο Ιανουάριος θα είναι ο μήνας που θα σηματοδοτήσει την ανάκαμψη, την αντεπίθεση του Παναιτωλικού. Τουναντίον.

Μέχρι στιγμής, η νίκη με τον ΟΦΗ έχει αποδειχθεί μία μικρή παρένθεση. Η φετινή ατυχία του Παναιτωλικού για να είμαστε, βέβαια, ακριβείς δεν έχει προηγούμενο. Είναι που είναι στραβό το κλίμα, έρχονται και οι τραυματισμοί να συμπληρώσουν το σκηνικό. Έχουμε να κάνουμε με κάθε λογής χτύπημα ή νόσο που απλώς επιβεβαιώνει ότι κάποιος... καταριέται αυτή την ομάδα. Έξω Αριγίμπι, έξω Λιάβας, έξω Μουνιέ (τα όποια σχόλια του στυλ «σακατεμένο παίκτη πήραμε» τα θεωρώ τραγικά, παρακολουθώντας σχεδόν καθημερινά τις προπονήσεις της ομάδας), έξω Μαλής (δύο χειρουργεία μέσα σε δύο μήνες), έξω Λουσέρο, έξω Ταχάρ και σταματημό δεν έχει η λίστα.

Ως προς το αγωνιστικό σκέλος της αναμέτρησης με τον Ατρόμητο, δεδομένων των απουσιών, η εικόνα του Παναιτωλικού ήταν τουλάχιστον αξιόλογη, για ένα μεγάλο μέρος του αγώνα. Δεν αρκεί όμως. Δεν αρκεί όταν καλείσαι να «τρέξεις» ένα σερί σε εντός έδρας παιχνίδια για να φύγεις από τον «βούρκο».  Δεν αρκεί όταν για πολλοστή φορά χάνονται βαθμοί από στατικές μπάλες. Η ισοπαλία ήταν το δικαιότερο αποτέλεσμα. Ένα νέο και μεγάλο ψυχολογικό «χαστούκι» ήρθε αντί για αυτή. 

Η ομάδα μετά βίας συμπλήρωσε αποστολή. Έπαιξε μέχρι και ο Ρομάν, που δεν υπολογίζεται, κατά τα φαινόμενα. Ναι, σαφώς και είναι θέμα τραυματισμών, αλλά δεν υπάρχει και βάθος στην ομάδα. Από το ξεκίνημα της σεζόν τα λάθη στη στελέχωση, τόσο ως προς το ρόστερ όσο και ως προς το τεχνικό επιτελείο δημιούργησαν μία κατάσταση η οποία μας έχει φέρει στο σήμερα. Και αυτό πρέπει να δημιουργήσει προβληματισμό.

Οι κινήσεις που μέχρι στιγμής έχουν γίνει, με τελευταία αυτή του Φάρλει, δείχνουν ότι αγωνιστικά επιχειρείται να περισωθεί το πράγμα. Τζανακάκης και Κέβιν ήταν οι καλύτεροι του Παναιτωλικού σήμερα. Θα έπρεπε τέτοιοι παίκτες να είναι εδώ από την καλοκαιρινή μεταγραφική περίοδο, κακά τα ψέματα. Το ποδόσφαιρο είναι σκληρό. Σκληρή είναι και η πραγματικότητα. Η διάλυση του περσινού κορμού είναι αδικαιολόγητη από κάθε οπτική.

Ο επόμενος αγώνας με τη Λαμία δεν χρειάζεται να τονίσουμε το πόσο σημαντικός είναι. Αυτονόητα πράγματα. Και μακάρι οι απουσίες να είναι λιγότερες και να έχουν μεριμνήσει οι άνθρωποι της ομάδας να έχει το ρόστερ ακόμη λιγότερες «τρύπες».  Δε μπορεί να τρέμει το φυλλοκάρδι μας μη χτυπήσει ο Μπαΐροβιτς. Αυτονόητα πράγματα, ξανά. 

Και κάτι τελευταίο, πριν κλείσω και τούτο εδώ το blog για απόψε. Μπορεί το γήπεδο να είχε 2.000 κόσμου και πλέον σήμερα αλλά ήταν σαν να είχε 300 άτομα. Προσωπικά, ανεξάρτητα από το πώς και το γιατί, η απόφαση να επιτραπεί η είσοδος μόνο σε διαρκείας από εδώ και στο εξής, όσο οικονομικά κι αν είναι αυτά, με βρίσκει αντίθετο. Μεγάλη μερίδα του κόσμου αποκλείεται από το γήπεδο, εντός κι εκτός Αγρινίου. Μέχρι και άνθρωποι που ακολουθούν την ομάδα εδώ και 30-40 χρόνια, από τις εποχές του «ξερού». Και ο Παναιτωλικός έχει τώρα ανάγκη περισσότερο από ποτέ να δει το γήπεδο να γεμίζει. Η απέλπιδα προσπάθεια των πιτσιρικάδων στη μικρή κερκίδα να ξεσηκώσουν τον κόσμο ήταν εικόνα που από τη μία σε έκανε να αναθαρρήσεις μα από την άλλη σε έκανε να μελαγχολείς: ένα γήπεδο που έχει ξεχάσει το πώς είναι να φωνάζεις για την ομάδα σου.



Υ.Γ: Η ανευθυνότητα και η αδιαφορία δεν έχουν καμία θέση σε ομάδες που δίνουν τον «υπέρ πάντων» αγώνα. Πρέπει κάθε ποδοσφαιριστής να καταλάβει το πόσο βαριά είναι η φανέλα της ομάδας και πού παίζει. Είτε με την καλή, είτε με την ανάποδη. Ο Παναιτωλικός πάει να «σηκώσει» κεφάλι και πάντα έρχεται κάτι και τα ισοπεδώνει όλα, εντός ή εκτός γηπέδου.